KierkegardHeader

01. Εδώ θα παρουσιάζονται οι έρευνες που έχουμε επιλέξει...

Ἐπιλεκτικό, μικρὸ Λεξικὸ ὅρων τοῦ Σ. Κίερκεγκωρ μὲ ἑρμηνευτικὸ καὶ μεταφραστικὸ ἐνδιαφέρον

Ὑπάρχουν «ὅροι» τοῦ Κίερκεγκωρ γιὰ τοὺς ὁποίους ἔχουν γραφεῖ ἄπειρα βιβλία. Καὶ ὅμως παραμένουν θέματα συζητήσεων. Μερικοὺς ἀπὸ αὐτοὺς φιλοδοξοῦμε νὰ συγκεντώσουμε σὲ αὐτὴν τὴ στήλη. Παράλληλα ἡ στήλη αὐτὴ θὰ φιλοξενήσει καὶ «ὅρους», οἱ ὁποῖοι εἶναι δύσκολοι στὴ μετάφρασή τους στὰ ἑλληνικά.

       Ὁ Κίερκεγκωρ εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς τέσσερις μεγαλύτερους γλωσσοπλᾶστες-ποιητές ὅλων τῶν ἐποχῶν: ὁ Πλάτων, ὁ Nietzsche, ὁ Λούθηρος καὶ ὁ Κίερκεγκωρ.
       Στὴν περίπτωση τοῦ Κίερκεγκωρ ὁ γλωσσικός του ἀγῶνας ἦταν τὸ γλωσσικὸ ντύσιμο τῶν ἰδεῶν του (γιὰ τὴν ὅλη του γραμματολογικὴ ἰδιομορφία καὶ γενικὰ τὴν προσφορά του στὴ Δανικὴ γλῶσσα μιλάει ἐκτεταμένα ὁ Eduard Geismar. Περὶ αὐτοῦ περισσότερα στὴ βιογραφία του). Σπουδαῖο παράδειγμα εἶναι ἡ περίπτωση τοῦ «Παράδοξου».

            “Γιὰ τὸν Κίρκεγκωρ εἰπώθηκε, κατ' ἀρχὴν ἀπὸ τὸν ἴδιο, πὼς στὴν πραγματικότητα εἶναι ποιητής. Ὡς πρὸς τὸν ἴδιο, τὸ δηλώνει μὲ τὴν ἔννοια “εἶμαι μονάχα ποιητής” (σὰν νά 'τανε μικρὸ πρᾶγμα), “δὲν εἶμαι παραπάνω”, δηλαδὴ “δὲν εἶμαι Χριστιανός”, σὰν νὰ σήμαινε τὸ νὰ γίνεις Χριστιανὸς κανένα ἰδιωτικὸ ἐπίτευγμα. Καὶ πάλι ἔχουμε μεταφορά, γιατὶ ἀπ' ὅσο ξέρω δὲν ἔχει σωθεῖ, ἀνάμεσα σὲ δεκάδες τόμων προσεκτικὰ τυπωμένων σελίδων καὶ ἐπισήμως καὶ ἡμερολογιακῶς, μήτε ἕνα ἀπόσπασμα στίχου ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Κ.

        Ποιητὴς τότε μὲ τὴν ἔννοια ὅτι δὲν χωρίζει τὴ γλῶσσα ἀπὸ τὴ σκέψη, ἀλλὰ στοχάζεται ὁμιλῶντας ταυτόχρονα, καὶ προφανῶς γι' αὐτὸ τὸ λόγο ἐξακολουθεῖ νὰ ἐνδιαφέρει καὶ ἐπιπλέον νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐνδιαφέρει καὶ κάποιον ποὺ δὲν πίστεψε ἀπαραιτήτως σὲ θεωρητικότερα ἀναπτύγματα γιὰ τὰ ὁποῖα κυρίως εἶναι γνωστὸς ὁ Κ., στὴ Δύση, ὅπως τὰ περὶ τοῦ διαβοήτου “ποιοτικοῦ ἅλματος”, ...τῶν τριῶν ὁμοκέντρων σταδίων τῆς ζωῆς (αἰσθητικόν, ἠθικόν, θρησκευτικόν), τοῦ Σκανδάλου κ.λ.π.” (Kierkegaard, η επαναληψη, εισαγωγη – μεταφραση – σχολια ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΠΕΤΕΑ, εκδοσεις παπαζηση, 1977, Πρόλογος, σελ. η΄)

...........................

“Der verschnörkelte und umständliche Stil vieler Teile dieses literarischen Selbstzeugnisses kommt nicht auf Rechnung des Übersetzers. Kiekegaard hat, um zum langsamen Lesen zu zwingen, verwickelten und schwierigen Satzbau vielfach geradezu gesucht. Auch hatte er das Bedürfnis nach peinlichster und gewissenhaftester Genauigkeit in der Darstellung seines Selbstverständnisses.
Die eigenartige Satzbau ließ eine den deutschen Schulregeln gemäße Interpunktion noch weniger zu als in andern Schriften, da die musikalische und dialektische Gliederung der Sätze nicht verwischt werden durfte. Kierkegaards Interpunktion folgt dem romantischen Typus und beruht auf in sich folgerichtigen aber sehr eigenwilligen Grundsätzen.“ (Anmerkungen des Übersetzers E. Hirsch, s.121, „S.K. Die Schriften über sich selbst“, GTB Siebenstern 626.)

Τὸ παραπάνω ἀπόσπασμα τοῦ γερμανοῦ μεταφραστή, μεταξὺ ἄλλων, λέει ὅτι ὁ Κ. “...προκειμένου νὰ ἐπιβάλει-πιέσει γιὰ μία περισσότερο βραδεῖα ἀνάγνωση, ἐπέλεξε περιπλεγμένες καὶ δύσκολες δομὲς σύνταξης...”

.........................

          Πρὸς τὸ παρὸν προτείνουμε καὶ παραθέτουμε, ἐνδεικτικά, τοὺς ἀναγραφόμενους ὅρους γιὰ σχολιασμό.

 ============================================

Πολὺ βοηθητικὸ εἶναι τὸ λεξικό, γιὰ τοὺς ὅρους ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ Κίερκεγκωρ, τῆς Julia Watkin.

Historical Dictionary of Kierkegaard's Philosophy
Julia Watkin
Historical Dictionaries of Religions, Philosophies, and Movements,

No. 33 I
The Scarecrow Press, Inc. Lanham, Maryland. Toronto. Oxford 2001

 http://gen.lib.rus.ec/book/index.php?md5=61D433A13AA241D4A81DA0BC23D86459&tlm=2013-01-08%2014:16:52

 

 

Κράτα το

Κράτα το


Συνδεθείτε

Άλμπουμ - Κατηγορίες