Ἡ “Εἰκόνα” τοῦ Ἰησοῦ, ἀπὸ τὶς “Ἐποικοδομητικὲς Ὁμιλίες”, ὅπως: Λουκ. 7,47_1 Πέτρ. 4,7-8_Ματθ. 6, 24–34 κ.ἄ.

(Papirer X 5 B 115, Synderinden” 1850) („Ἡ πίστη σου “ Λουκ. 7,47) fælleskøn, genus commune, κοινὸ γραμματικὸ γένος (ἀρσενικοθήλυκο)

...hun gaaer heel op i Eet, ”Eet” er hendes Element (eet Ønske, een Tanke, o.s.v.), hun har overveiende Følelse og Lidenskab, hun har Hjerte, og fra Hjertet, udgaaer, i forskjellig Forstand, Livet.”

existensdialektisk

Ἡ ἁμαρτωλὴ καὶ ἡ πίστη ποὺ σώζει.

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Καὶ μία "ἄλλη" προτεσταντικὴ ἑρμηνεία:

1_Ε. Erbauliche Reden
Erbauliche Reden (1850 - 1851)
Zur Selbstprüfung der Gegenwart anbefohlen, Urteilt selbst
(Übersetzt von Emanuel Hirsch)
Forderung und Gnade,
Vergebungsglauben und Nachfolge Christi,
Gesetz und Evangelium.
8 „Die erbauliche Rede über die Sünderin ist von Kierkegaard veröffentlicht worden als Begleitschrift zur „Einübung im Christentum“. Er setzt also voraus, daß der Leser hier die harten Reden der Einübung über die Gleichzeitigkeit mit Jesus hat.“
Λουκᾶ ζ 37-50
2 „Der begründete Satz „denn sie hat viel geliebt“ wird von der reformatorischen Theologie vom Erkenntnisgrunde verstanden: die Tatsache der großen reuigen Liebe des Weibes erzwingt den Schluß, daß sie - aus reiner göttlicher Gnade - eine große Vergebung empfangen hat. In der gegenreformatorischen Theologie wird der Satz von Sachgrund verstanden: die große reuige Liebe des Weibes ist eine vorbereitende Disposition, durch die sie gemäß der göttlichen Gnadenordnung sich den Empfang der Vergebung gleichsam erwirbt. Die Sünderin, auf reformatorische Weise gedeutet, ist im gesamten evangelischen Pietismus als Urbild der in Reue die Vergebung empfangenden menschlichen Seele eine Lieblingsgestalt geworden. In dieser ihm durch seine Erziehung zugekommenen pietistischen Überlieferung steht auch Kierkegaard.“                  .....................................................

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Διαπιστώνοντας αὐτὰ τὰ ὁποῖα πρέσβευε ὁ Gruntvig, εἶναι σὰν νὰ διαβάζω τὴν ἑρμηνεία τοῦ Λουθήρου στὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολὴ τοῦ Ἀπ. Παύλου!

Μαρτίνος Λούθηρος (1483 – 1546) | TeensGeneration.com – Θέματα σχετικά με την πίστη – βιβλικά θεμελιωμένα και πρακτικά
“Όταν ο Λούθηρος αρχίζει να μελετά την Επιστολή προς Ρωμαίους, για τις διαλέξεις του στο πανεπιστήμιο, κάνει μια σημαντική ανακάλυψη, μέσα από την οποία ο ίδιος ο Θεός απαντά στην μεγάλη ερώτησή του. Διαβάζει από το πρότυπο κείμενο στην ελληνική γλώσσα (Ρωμαίους 1:17): «Δικαιοσύνη γαρ Θεού εν αυτώ αποκαλύπτεται εκ πίστεως εις πίστιν, καθώς γέγραπται• ο δε δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται.» (Νεοελληνικά: «Γιατί στο Ευαγγέλιο αποκαλύπτεται ότι ο Θεός δικαιώνει τον άνθρωπο, αρκεί αυτός να πιστέψει ολοκληρωτικά στο Θεό. Όπως λέει και η Γραφή: Ο δίκαιος εξαιτίας της πίστεώς του θα ζήσει.»)
Για πολύ ώρα σκέφτεται πάνω σ’ αυτό το εδάφιο. Και τελικά, καταλαβαίνει ξεκάθαρα το μήνυμά του: γίνομαι δίκαιος μέσω της πίστης! Αν πιστεύω στον Ιησού Χριστό, ο Θεός μού συγχωρεί τις αμαρτίες μου. Σώζομαι μέσω στης πίστης! Ο Ιησούς έχει ήδη πληρώσει γι’ αυτές πάνω στο σταυρό. Δεν χρειάζεται να κάνω πια εγώ κάτι! Είμαι δίκαιος ενώπιον του Θεού μέσω της πίστης στον Ιησού Χριστό!
Επιτέλους, ο Λούθηρος πήρε την απάντηση στα ερωτήματά του «Πώς μπορώ να σταθώ μπροστά στον δίκαιο Κριτή; Πώς μπορώ να κερδίσω την εύνοια του Θεού;» Όμως δεν είναι και τόσο εύκολο να αποβάλει τις συνήθειές του. Αυτό ήταν μια επώδυνη διαδικασία. Θέλει να είναι ένας πραγματικά πιστός και υπάκουος Αυγουστινιανός μοναχός.
Αλλά η αναγνώριση της χάρης του Θεού άλλαξε την καρδιά του. Τώρα είναι πια σίγουρος ότι οι αμαρτίες του έχουν συγχωρεθεί. Τώρα ξέρει ότι αφού ο Θεός τον έσωσε, θα πάει στον παράδεισο.
Είναι πια ένας ευτυχισμένος και χαρούμενος άνθρωπος. Πριν, τα πάντα ήταν δύσκολα και άσκοπα, επειδή ποτέ δεν ήταν σίγουρος για το αν ο Θεός θα του έδειχνε έλεος. Αλλά τώρα, ο Θεός του είχε δείξει την αλήθεια.
Αυτό πρέπει να το μάθουν όλοι οι άνθρωποι! Διδάσκει τους μαθητές του τη χάρη και τη συγχώρεση του Θεού, κηρύττει στην εκκλησία του – και τα γραπτά του εξαπλώνονται γρήγορα σαν πυρκαγιά. Οι άνθρωποι είναι ενθουσιασμένοι. Σ’ όλη την Ευρώπη διαβάζονται τα γραπτά του, και παντού δίνουν και παίρνουν οι συζητήσεις.”
Ἑπομένως, ὁ Grundtvig εἶχε δίκιο νὰ τὰ κηρύσσει αὐτά! Ἦταν ἕνας σωστὸς Λουθηρανός. Ὁ Κίερκεγκωρ ἦταν ὁ σχισματικὸς Λουθηρανός!
Γ. Φλορόφσκι
Η προς Ρωμαίους Επιστολή είναι ένα από τα σπουδαιότερα κείμενα στα οποία παραπέμπουν oι εμπλεκόμενοι σ’ αυτήν τη διάσταση. Αυτή η επιστολή και η προς Γαλάτας Επιστολή αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία στηρίχθηκε ο Λούθηρος για να διατυπώσει το δόγμα του για την πίστη και τη δικαίωση, ένα δόγμα που ο ίδιος το χαρακτήρισε στον πρόλογο στα Λατινικά κείμενά του ως μια εντελώς καινούρια κατανόηση της Αγίας Γραφής.
....Είναι πιο πολύ η περί προορισμού, ακαταγωνίστου χάριτος, διδασκαλία του Αγ. Αὐγουστίνου.
Το ότι η σωτηρία ήταν το άνευ όρων δώρο του Θεού στον άνθρωπο και το ότι ο άνθρωπος δικαιώνεται εκ πίστεως, δεν υπήρξε ποτέ ένα πρόβλημα στον αρχαίο Χριστιανισμό. Αλλά από την προοπτική και την ειδική έμφαση του Λουθήρου, κάθε μορφή «έργων», ιδιαίτερα των έργων των μοναχών κατά τον ασκητικό τους αγώνα, θεωρήθηκε ότι αντιφάσκει στην άνευ όρων φύση της χάριτος και στην άνευ όρων δωρεά της σωτηρίας.
Αν κάποιος στ’ αλήθεια δικαιώνονταν εκ πίστεως, τότε έτσι σκέφτονταν ο Λούθηρος- ο άνθρωπος δεν δικαιώνεται «εξ έργων». Για το Λούθηρο «η δικαίωσις εκ πίστεως» σήμαινε μια εξωτερική δικαίωση, μια δικαίωση πλήρως ανεξάρτητη από κάθε εσωτερική μεταβολή μέσα στα βάθη τηςπνευματικής ζωής ενός προσώπου. Για το Λούθηρο «το δικαιούν» σήμαινε το να δηλώσεις ότι κάποιος είναι δίκαιος ή ενάρετος, όχι το να τον «κάνεις» δίκαιο ή ενάρετο -αυτό δείχνει ενδιαφέρον για μια εξ

Ο Θεός είναι ο ενεργών, η αιτία, αυτός που αρχίζει, αυτός που συμπληρώνει κάθε λυτρωτική δραστηριότητα. Αλλά ο άνθρωπος είναι εκείνος που πρέπει να ανταποκριθεί πνευματικά στην άνευ όρων δωρεά της χάριτος.

: