KierkegardHeader

 

Τὸ ἀδύνατο τῆς ἄμεσης μετάδοσης. Συγγραφικὸ ἔργο μὲ ψευδώνυμα,

Οἱ Ἐποικοδομητικὲς Ὁμιλίες καὶ ἡ Χριστολογία τοῦ Κίερκεγκωρ σ'αὐτές

 

       Μιὰ προϋπόθεση ὑπάρχει γιὰ ὅσους ἀναφέρουν σκέψεις ἤ ὅσους ἀναφέρονται σὲ σκέψεις τοῦ Κίερκεγκωρ: Νὰ μὴν ξεχνοῦν ὅτι τίποτε δὲν τοῦ ἦταν περισσότερο ἀντιπαθὲς ἀπὸ μιὰ “θεωρία” ζωῆς, ποὺ δὲν θὰ εἶχε τὸ ἀντίστοιχο περιεχόμενο-ἀντίκρυσμα στὴ ζωὴ τοῦ ἐκφραστή της. Τίποτε τὸ χειρότερο ἀπὸ τὸ νὰ “παπαγαλίζει” κάποιος θεωρίες ποὺ δὲν ἀποτελοῦν τὴ βάση τῆς ἴδιας του τῆς ζωῆς. Γι' αὐτὸν ἀξία εἶχε μόνον τὸ αὐθεντικό, das Eigene. Ἐκτιμοῦσε μόνον τὸ γνήσιο, τὸ πρωτογενές, τὸ φυσικό, τὸ αὐθόρμητο, τὸ πηγαῖο (Oprindelig, Ursprünglich). Ἀλήθεια καὶ ζωὴ πρέπει νὰ συμπίπτουν. Wahrheit und Leben müssen sich decken“. Αὐτὸ ἦταν ἡ αἰτία τῶν ψευδωνύμων ἔργων του! Τὰ ψευδώνυμα ἔργα του δὲν ἐμπεριέχουν τὶς δικές του σκέψεις, πεποιθήσεις. Σ' αὐτὰ παρουσιάζονται σκέψεις τὶς ὁποῖες ὁ μελετητὴς καλεῖται νὰ ἐλέγξει, νὰ ἐπιλέξει μὲ δική του εὐθύνη, ἀνεπηρέαστος ἀπὸ τὸν οἱονδήποτε συγγραφέα τους, νὰ ἐπιλέξει ποιὰ φιλοσοφία ζωῆς τοῦ ταιριάζει, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ πεῖ ὅτι τὸν προέτρεψε σ' αὐτό ὁ Κίερκεγκωρ. Π.χ. παρουσιάζει ὁ Κ. τὴν κοσμοθεωρία ἑνὸς “αἰσθητικοῦ” ἤ ἑνὸς “ἠθικοῦ” ἀνθρώπου, ἑνὸς "Δον Τζοβάνι" ἤ ἑνὸς “νικηφόρου ἐρημίτη”, ἤ κάποιου, ὀνόματι “Ἰωάννης τῆς Κλίμακος” ἤ “Ἀντικλίμακος” κ.ἄ. Οἱ σκέψεις του Κίερκεγκωρ περιέχονται στὰ βιβλία του, ποὺ συνεγράφησαν μὲ τὸ ὄνομά του.

       Καὶ ἕνα βῆμα περαιτέρω: ἡ πίστη δὲν εἶναι γνώση γιὰ νὰ μεταδοθεῖ ἄμεσα. Εἶναι βιωματικὴ κατάσταση τοῦ καθενός. Γι' αὐτὸ ὁ Κίερκεγκωρ ἔκρινε καὶ ἀκολούθησε αὐτὸν τὸν δρόμο μὲ τὰ ψευδώνυμα. Δημοσίευε θέσεις διαφόρων “ὀπτικῶν πεδίων” καὶ καλοῦσε τὸν ἀναγνώστη νὰ πάρει θέση. Ὁ ἴδιος καλύπτονταν ἀπὸ τὸ ψευδώνυμο. Ἀργότερα, ὅταν ἀποφάσισε νὰ “ἐπιτεθεῖ”, ἔγραφε τὰ πιστεύω του ὑπογράφοντας μὲ τὸ ὄνομά του. Ἀλλὰ καὶ πάλι αὐτὴ ἡ προσέγγιση δὲν ἦταν ἁπλή. Ἐπὶ τούτου ἐπινόησε τὴν σύνταξη ὡρισμένων σκέψεών του μὲ ποιητικὸ τρόπο. Αὐτὸ ὅμως χρειάζεται εἰδικὴ ἐπεξήγηση. Ἐδῶ, ἀρκεῖ νὰ ποῦμε ὅτι ἔγραφε ὡρισμένες φορές μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἐκφράζεται κανείς, π.χ. ἕνας πάστορας, κηρύσσοντας. Ὁ προφορικός του αὐτὸς τρόπος, ἄλλες φορές, γιὰ συγκεκριμένες περιπτώσεις, εἶχε τὸν χαρακτηρισμό “Ἐποικοδομητικὲς ὁμιλίες”, ἄλλες “ὁμιλία γιὰ τὴν κοινωνία τῆς Παρασκευῆς”, “ἠθικο-θρησκευτ. μελέτες”, “Χριστιανικὲς ὁμιλίες” κ. ἄ. Τρόποι γιὰ νὰ πλησιάσουν τὸν “ἀγαπητὸ ἀναγνώστη”, τὸν “μεμονωμένο ἀναγνώστη” καὶ νὰ τοῦ μεταφέρουν τὸ περιεχόμενο ἐδαφίων τοῦ Εὐαγγελίου.


Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Συνδεθείτε

Άλμπουμ - Κατηγορίες